De afgelopen maanden zijn de meesten van ons druk bezig geweest met de eigen woning. Best een opgave om in zo’n intensieve periode ook nog tijd vrij te maken voor onze gezamenlijke plannen. Toch hangen er inmiddels gordijnen in ontmoetingsruimte De Els, is de eerste grote schoonmaak van Elzendal achter de rug en telt de gemeenschappelijke logeerkamer twee volwaardige slaapplaatsen. Last but not least kwam de afgelopen weken de tuin aan bod.

Echt iets om je op te verheugen

Al vanaf het begin stond vast dat de tuin geen sluitpost moest worden. Voor sommigen van de bewoners was het achterlaten van hun eigen tuin best even slikken, vertelt Lieke. De wetenschap dat daar een nieuwe groene oase voor in de plaats zou komen, was gedurende het hele traject dus echt iets om naar uit te kijken. Voor andere bewoners van Elzendal is dit juist de eerste keer dat ze een eigen tuin krijgen. Het plan voor de tuininrichting overleefde mede daardoor de verschillende bezuinigingsrondes van het project.



Jacco en Sytske van Ontwerpburo StaLa maakten in overleg met ons het ontwerp. Het gedrukte Beplantingsplan ontvingen alle leden van de CPO al tijdens de bouwfase uit handen van de tuinwerkgroep. Het leek vrij utopisch: zonnige plaatjes van een weelderige blauwe regen langs de pergola’s terwijl het perceel nog één grote bouwput was. 

Grofweg volgen de overwegend inheemse planten en bomen één lijn: van de ruige zone achterin tot de meer gecultiveerde bloemperken aan de straatkant.



StaLa boog zich voor ons ook over het regenwatervraagstuk: best een hele opgave op een perceel met een hoogteverschil van ruim twee meter. Met ondergrondse infiltratiekratten aan de voorkant en een wadi achterin verwachten we ook in extremere weersomstandigheden het hemelwater netjes af te kunnen voeren.

Het Ommetje

Tijdens het ontwerpproces van de tuin kwamen ook onze buren van De Vlier in beeld. De Vlier is de woonzorglocatie van OBG, die het pand huren van Woonwaarts. Vandaar de samenwerking. Hun tuin grenst over de volle lengte aan die van ons. Dat we allemaal niet wilden uitkijken op een hoog hek was meteen duidelijk, aldus Lieke: dat zou een enorme horde zijn voor onze relatie. Toen bleek dat StaLa ook voor De Vlier het tuinontwerp mocht verzorgen, zijn de mogelijkheden voor een gezamenlijk plan verkend.

Dat de wensen van beide buren direct vanaf het ontwerpproces konden worden meegenomen, was best bijzonder, vertelt Annie. Het resultaat daarvan is een op elkaar afgestemd beplantingsplan, onderling verbonden door ‘het Ommetje’. Dit is een ovaalvormig pad dat zowel door onze tuin als die van De Vlier loopt. Met simpele schapenhekjes kunnen bewoners nu over en weer een wandelingetje maken.

Annie: ‘De insteek is vertrouwen: we weten niet of bewoners van De Vlier straks bij ons de tuin in durven, we weten niet of de kinderen van Elzendal ook daadwerkelijk bij de buren gaan fietsen’. 

Nadat Schraven hoveniers de planten nauwkeurig volgens het Beplantingsplan op de juiste plaats had klaargelegd, was het aan ons om ze te poten. Omdat iedereen eerder een perkje uit het Beplantingsplan had kunnen adopteren, wisten we wat ons te doen stond. Binnen de kortste keren stonden alle plantjes in de grond. Voor de ervaren tuiniers onder ons was het een klusje van niks, voor de groentjes best onwennig om met schep en schoffel aan de slag te gaan. 

Naast de bomen en planten in de binnentuin wordt ook aan onze voortuin gewerkt. Nu de stoep voor de huizen af is en er niet meer dagelijks verhuiswagens voor de deur hoeven stoppen, wordt het Entreeplein van Elzendal pas goed zichtbaar. Daar, vlak voor het liftgebouw, staat de Zonnebank.



Dit kunstwerk is ontworpen door Marian van Lookeren Campagne als symbool van het in 1981 geopende wijkcentrum dat toen op de plek van het huidige Elzendal stond. Marian was toen pas net een jaar afgestudeerd van de Kunstacademie in Arnhem. Nu, meer dan veertig jaar later, geeft ze een nieuwe draai aan haar vroegere werk. De stenen bank wordt vervangen door een boomstam en het hart krijgt een hemelsblauwe kleur. Ook het hart op de grond, dat in de loop der jaren nauwelijks nog te herkennen was, is inmiddels weer goed te zien.