Waar er bij de appartementen al noest het gevelhout tegen de buitenmuren getimmerd wordt en de binnenmuren verrijzen in het zuidelijke blok, moesten we bij de rijtjeshuizen even geduld hebben tot ook daar de vloerverwarming erin zat en de cementdekvloer voldoende uithardde.



Het was een feestelijk moment om de trap op te lopen, uit het raam te hangen en naar de buren buiten te zwaaien. Wat vagelijk bekend leek vanaf de tekening kreeg een plek in 3D. De deuren nog denkbeeldig, de kamers met stappen opgemeten, maar onmiskenbaar een huis met alles wat daarbij hoort. 

Natuurlijk mochten we ook weer even binnenkijken in de parkeergarage en de Els, onze ontmoetingsruimte. En wat werden we daar verrast door de vriendelijkheid van de lichtinval en de ronde muren. Tussen de opgetogen plannen voor toekomstige feestjes, yogasessies en voetbalwedstrijden door was ook de afwezigheid van ons geliefde bestuurslid en ‘stuwend motorblok’ Wim Bilo voelbaar. Wat hadden we graag samen met hem de wandel over het bouwterrein gedaan!